موحد گفت کتفم را هیچ گاه جراحی نکردم تا اتفاق المپیک یادم بماند
به گزارش انجمن گلف، سرمربی پیشین تیم ملی کشتی آزاد که رفاقتی دیرینه با زنده یاد عبدالله موحد داشت، با اندوهی بسیار اظهار داشت: آن وقت ها که همه می گفتند الگوی شان تختی است، الگوی من موحدی بود که از نزدیک او را دیده بودم.
پنجشنبه شب که خبر درگذشت عبدالله موحد اعلام شد، درحالیکه چند سال قبل پرویز سیروس پور رئیس پیشین فدراسیون کشتی و یکی از دوستان نزدیکش فوت کرده بود، فقط منصور برزگر را به خاطر آوردم که او حال چه حالی دارد.
«آقای موحد»، که به واقع آقای کشتی ایران بود، رفاقتی دیرینه با مرحوم سیروس پور و منصور برزگر داشت و هر بار به ایران می آمد، حتی اگر شماره ایرانش نمی گرفت، او را می شد بوسیله این دو نفر پیدا کرد.
حالا «منصورخان» برزگر مانده و رفیقی که برای همیشه رفته است: «از پریروز حال خوشی ندارم» این را منصور برزگر به گزارشگر آنا گفت و وقتی از وی در مورد گذشته پرسیدم، افزود: من آقا عبدالله را از قدیم می شناختم، اما انتخابی المپیک ۱۹۶۷ مکزیکوسیتی را با هم گرفتیم. آنجا من را یک خاک کرد و انتخابی را برد. ما سه بار با هم کشتی گرفتیم که هر سه بار را او برد. کاپ آریامهر (۲۲ بهمن) من و او هر دو با غلامی مساوی کردیم و بعد باید با هم کشتی می گرفتیم، پایش کش آمده بود که گفتم کشتی نمی گیرم، چون می دانستم پایش خراب شده، خاطرات زیادی با هم داریم، می شود یک کتاب پیرامونش نوشت. یک دفعه به آمریکا رفتم و خانه اش نرفتم، خیلی ناراحت شد و دفعه بعد به ویرجینیا رفتم. می گفت هر وقت تو را می بینم یاد بچگی و جوانی هایم می افتم. آخرین بار که دو سال پیش بود و به ایران آمد، همه جا با هم رفتیم.
وی در مورد چگونگی درگذشت این قهرمان بزرگ اظهار داشت: قبلا هم مشکل قبلی داشت و چندین سال قبل یک دفعه در بیمارستان دی جراحی شد. ظاهرا همراه با خانمش بیرون بودند، که اسم همسرش را صدا کرده و سرش می افتد، خانمش هول کرده و ماشین چپ کرده، آقا عبدالله همان وقت که سرش افتاد، سکته قلبی کرده بود. خانمش هم از ناحیه کمر صدمه دیده و بیمارستان بود.
نایب قهرمان المپیک ۱۹۷۶ مونترال در پاسخ به این پرسش که بارزترین خصوصیت عبدالله موحد چه بود؟، تصریح کرد: از زمان خودش خیلی جلوتر بود. همه چیز را می دانست، شاعر بود و حتماً در آینده بیشتر شعرهایش بیرون خواهد آمد. آدمی خودساخته که زیر بار هیچ زور و قدرتی نرفت. خودش را به هیچ چیزی نفروخت. نه دست شاه را بوسید و نه بدون کروات برای مصاحبه رفت. آن زمان که همه می گفتند الگوی شان تختی است، من می گفتم الگویم عبدالله موحد است، چون او را از نزدیک دیده بودم و می شناختمش.
منصور برزگر در مورد دو مسابقه ای جهانی ۱۹۷۱ و المپیک ۱۹۷۲ که عبدالله موحد پس از کسب ۶ نشان طلای متوالی جهان و المپیک، آنها را بدون مدال به پایان رساند، اظهار داشت: در جهانی صوفیه، به حریف ژاپنی باخت و آنجا چهارم شد. مسئله این بود که وقتی اوزان کشتی تغییر کردند و او از ۷۰ کیلو، به ۶۸ کیلو رفت، سالیان آخر سخت کشتی گرفت، چون وزن کم کردن اذیتش می کرد. کشتی برایش مقداری سخت شده بود و در بلغارستان هم بنابراین روی سکو نرفت. در المپیک ۱۹۷۲ مونیخ هم همان کشتی اول عضله پشت کتفش پاره شد. تا آخر عمرش هم جراحی اش نکرد. می گفت جراحی نکردم تا همیشه یادم بماند چرا در المپیک مدال نگرفتم. البته پیش از رفتن به مونیخ هم ماجراهایی پیش آمد که تیم می خواست نرود. داستانش زیاد بود.
به طور خلاصه، ما سه بار با هم کشتی گرفتیم که هر سه بار را او برد. یک دفعه به آمریکا رفتم و خانه اش نرفتم، خیلی ناراحت شد و دفعه بعد به ویرجینیا رفتم.
منبع: انجمن گلف
این مطلب انجمن گلف را می پسندید؟
(0)
(0)
تازه ترین مطالب مرتبط
نظرات بینندگان انجمن در مورد این مطلب