مرغ پرز یک پا دارد فقط مورینیو!
به گزارش انجمن گلف، رسانه های اروپایی نوشتند: رئال مادرید دیوانه خواهد بود، اگر باردیگر ژوزه مورینیو را جذب نماید. بازگشت احتمالی به برنابئو، پرده ای بزرگ از ناامیدی فلورنتینو پرز است.
نقل از سایت گل، رئال مادرید به دردسر افتاده است و وقتی این باشگاه بزرگ با چالش مواجه می شود، فلورنتینو پرز همیشه از اطرافیانش می پرسد: «آیا دلیلی برای بازگرداندن ژوزه مورینیو وجود دارد؟» چرا؟ چون استخدام مورینیو قبلاً یک مرتبه جواب داده است. در سال ۲۰۱۰، مادرید توسط بارسلونا در موقعیت غیرقابل تحملی قرار گرفته بود. آنها نه فقط توسط منفورترین رقبای خود شکست می خوردند، بلکه توسط آنها شرمنده هم می شدند. بنابراین، پرز به مورینیو، «آقای خاص» خودخوانده، روی آورد که اخیرا در راه قهرمانی اش با اینتر در جام باشگاه های اروپا، استادان پاسکاری پپ گواردیولا را - از هر نظر - ناراحت کرده بود.
اولین ال کلاسیکوی او تحقیرآمیز به پایان رسید، اما مورینیو متعاقباً با افزایش فضای مسموم پیرامون یکی از سیاسی ترین و پرشورترین مسابقات فوتبال جهان، گواردیولا را به ستوه آورد - و این فضا تا حدی پیش رفت که عملا سبب ایجاد اختلاف در تیم ملی اسپانیا شد. فضای خصومت با سبک بازی بدبینانه مورینیو در زمین مسابقه سازگار بود و او با شکست دادن مسلماً بهترین تیم تاریخ فوتبال در فینال کوپا دل ری ۲۰۱۱، به سه سال تلخ و دردناک ناکامی رئال مادرید در کسب جام تمام کرد، قبل از آن که سال بعد به سلطنت سه ساله کاتالان ها بعنوان قهرمان لالیگا پایان دهد.
پرز هنوز هم در برنابئو حرف اول را می زند و باور دیرینه ی او بر اساس این که بازیکنان به جای یک تاکتیک دان به یک رهبر تیم نیاز دارند، تنها با آزمایش ناموفق خوزه آنخل سانچز در مورد آلونسو، جسورتر شده است. با این وجود، صرف این حقیقت که مورینیو هنوز در صدر لیست آرزوهای اوست، پرده ای بزرگ و استدلالی محکم از ناامیدی او و فقدان نگران کننده ی ایده ها است
با این حال، تابستان ۲۰۱۳، مورینیو از مادرید رفت و هیچ کس به جز پرز از جدایی او ناراحت نبود. در طول یک دوره تصدی پرتلاطم، مورینیو حدودا با همه افراد در رابطه با باشگاه - از بازیکنان گرفته تا مطبوعات - اختلاف پیدا کرده بود، اما پرز در سالیان ۲۰۱۵، ۲۰۱۶، ۲۰۱۸ و ۲۰۲۳ به انتصاب مجدد این مربی پرتغالی بعنوان سرمربی فکر کرد و الان، بر اساس گزارش The Athletic، او باردیگر به شکل جدی درحال بررسی این مورد است.
حالا یک سوال به وجود می آید؛ آیا بازگشت مورینیو به رئال مادرید درست است؟ یا این یک فاجعه در شرف وقوع است؟ پرز به وضوح احساس می کند که مابین هم اکنون و سال ۲۰۱۰ شباهت هایی وجود دارد و انصافاً چند شباهت هم وجود دارد. مادرید بار دیگر در آستانه ی دومین فصل متوالی بدون کسب جام بزرگ است که در برنابئو کاملا غیرقابل قبول است. این تیم تحت الشعاع تیم درخشان بارسلونا به رهبری یک مهاجم کم سن و سال و چپ پا قرار گرفته است. با این وجود، مورینیو دیگر آن مرد با نتایج درخشان گذشته نیست. او همچنان جنجال به پا می کند، اما حالا بدون کسب جام. او ۱۱ سال است که قهرمان لیگ نشده و آخرین جام او از هر نوعی، لیگ کنفرانس ۲۰۲۲ بود که تا حدودی نشان دهنده ی سطح فعلی این برنده ی دو دوره ی لیگ قهرمانان اروپا است.
پرز بدون شک استدلال خواهد نمود که مورینیو دقیقا همان نوع مربی ای است که مادرید به آن نیاز دارد؛ شخصیتی کاریزماتیک که قادر به جلب احترام تیمی پر از ستاره های بزرگ است و با وجود تمام تردیدهایی که در مورد فلسفه فوتبالی قدیمی او وجود دارد، کیلیان امباپه و یارانش می توانند به وضوح با یک رهبر قوی در کنار زمین کنار بیایند. همانطور که سرخیو راموس زمانی اظهار داشته بود: «در رئال، مدیریت رختکن از دانش تاکتیکی مربی مهم تر است.»
با این حال، مورینیو هیچ شباهتی به دو مربی برنده لیگ قهرمانان اروپا در گذشته مادرید، یعنی کارلو آنچلوتی و زین الدین زیدان، ندارد. او بسیار پرخاشگرتر و تهاجمی تر است و جنجال های بی وقفه وی در نهایت سبب پایان زودهنگام دوره اول حضورش در برنابئو شد. مورینیو اغلب دوست دارد - بدون هیچ اصراری - ادعا کند که او یکی از معدود مربیان تاریخ مادرید است که به میل خودش باشگاه را ترک کرده و این داستانی است که همیشه توسط پرز حمایت شده. پرز در سال ۲۰۱۳ تاکید کرد: «مورینیو اخراج نشده، این یک توافق دوجانبه است. ما تصمیم گرفته ایم که به رابطه مان پایان دهیم.» اما این جدایی بسختی یک جدایی دوستانه بود.
در ژانویه ۲۰۱۳، پرز در اقدامی بی سابقه، کنفرانس مطبوعاتی تشکیل داد تا گزارش مارکا بر اساس تهدید برخی از بازیکنان ارشد، همچون ایکر کاسیاس و راموس، اسطوره های باشگاه، بر اساس این که در صورت عدم برکناری مورینیو، باشگاه را ترک خواهند کرد، تکذیب کند. با این وجود، مدت ها قبل از آن که جدایی او چهار ماه بعد تأیید شود، مشخص بود که این مربی، رختکن را از دست داده است.
اساساً، روش هایی که مورینیو با آنها در پورتو، چلسی و اینتر به چنین موفقیتی دست یافته بود، در مادرید نیز او را به ورطه نابودی کشاند. «ذهنیت محاصره» مورد علاقه او فقط تا مدتی کوتاه جواب داد. همان فضای بی اعتمادی و بی احترامی مداومی که مورینیو در اطراف باشگاه بوجود آورده بود، عاقبت - و مسلماً ناگزیر - به تیم نیز سرایت کرد و منجر به رویگردانی بازیکنان از مربی شد.
کاسیاس در طول فصل ۲۰۱۳-۲۰۱۲ در مورد نیمکت نشینی سکوت کرد، اما پپه نارضایتی خویش را از نحوه برخورد هم وطنش با این دروازه بان علنی کرد. پاسخ مورینیو این بود که تلویحاً بگوید پپه صرفا از این حقیقت که جایگاه خودش در تیم ازطریق یک نوجوان به نام رافائل واران اشغال شده، ناراحت است. در همین حال، راموس ظاهراً در پشت صحنه مهارت های فوتبالی مورینیو را مسخره می کرد و سپس وقتی آنچلوتی در ژوئن ۲۰۱۳ هدایت تیم را بر عهده گرفت، اظهارنظر بسیار تندی در مورد او کرد: «می توانید بگویید که او بازیکن درجه یکی بود.»
همچنین این راموس بود که ایده مطرح شده توسط مورینیو و پرز بر اساس این که این مربی پرتغالی پایه های موفقیت بعدی مادرید در لیگ قهرمانان اروپا را بنا نهاده است، به چالش کشید. بگفته مورینیو، پرز حتی در سال ۲۰۱۳ از او التماس کرد که در مادرید بماند. ظاهراً رئیس رئال مادرید گفته است: «الان نرو. تو قسمت سخت را انجام داده ای و قسمت خوب هنوز در راهست.»
با این حال، راموس از دادن هرگونه اعتبار به مورینیو برای چهار قهرمانی مادرید در لیگ قهرمانان اروپا بین سالیان ۲۰۱۴ تا ۲۰۱۸ خودداری کرد. این مدافع اظهار داشت: «فکر نمی کنم او هیچ ارتباطی با این مورد داشته باشد.» این کنایه که مورینیو ممکنست واقعا مادرید را عقب نگه داشته باشد، احتمالا اغراق آمیز بود - اما واضح است که تیم از ورود یک نیروی آرامش بخش و متحدکننده مانند آنچلوتی سود زیادی برد. همینطور دشوار است که ببینیم بازگشت مورینیو چطور چیزی شبیه به ثبات را به تیم بازخواهد گرداند، آن هم بعد از فصلی پر از فراز و نشیب که در آن ژابی آلونسو به طرز بی رحمانه ای جای خویش را به آلوارو آربلوا، مربی تازه کار، تنها شش ماه بعد از شروع پروژه ای که قرار بود یک پروژه طولانی مدت تحت هدایت سرمربی سابق بایر لورکوزن باشد، داد.
امباپه شاید پستی در اینستاگرام را لایک کرده باشد که مورینیو را بعنوان سرمربی بعدی رئال مادرید معرفی می کرد، اما می توان تصور کرد که وینسیوس جونیور کمتر شیفته ی ایده ی مربیگری توسط مردی باشد که او را متهم به تحریک توهین های شرم آوری که اوایل این فصل در لیسبون به او شد- توهین هایی که در حقیقت سبب تعلیق بازی در بازی پلی آف لیگ قهرمانان مادرید با بنفیکای مورینیو شد- کرده است. همینطور گزارش شده است که بازگشت احتمالی مورینیو از حمایت کل هیئت مدیره برخوردار نیست، اما این بدان معنا نیست که این اتفاق نخواهد افتاد.
پرز هنوز هم در برنابئو حرف اول را می زند و باور دیرینه ی او بر اساس این که بازیکنان به جای یک تاکتیک دان به یک رهبر تیم نیاز دارند، تنها با آزمایش ناموفق خوزه آنخل سانچز در مورد آلونسو، جسورتر شده است. با این وجود، صرف این حقیقت که مورینیو هنوز در صدر لیست آرزوهای اوست، پرده ای بزرگ و استدلالی محکم از ناامیدی او و فقدان نگران کننده ی ایده ها است. همانطور که به طرز هیجان انگیزی در بازی سه شنبه شب پاری سن ژرمن و بایرن مونیخ در لیگ قهرمانان اروپا در پارک دو پرنس نشان داده شد، سبک مربیگری مورینیو قدیمی شده است. ظاهراً پرز این کار را نکرده است، به این مفهوم که مادرید این دفعه واقعا در دردسر بزرگی افتاده است، چونکه باآنکه استخدام مجدد مورینیو در سال ۲۰۱۵ می توانست تصمیم وحشتناکی باشد، اما حالا حتی بدتر هم خواهد بود.
منبع: ncgu.ir
این مطلب انجمن گلف را می پسندید؟
(0)
(0)
تازه ترین مطالب مرتبط
نظرات بینندگان انجمن در مورد این مطلب